Himachal View theme

Fietsen of schaatsen, wie wint er?

(door Rik Jellema)

Zodra sneeuw en ijs fietsen zo niet onmogelijk dan wel gevaarlijk maken en de verstokte zondagsfietsers naar de fitness trekken voor schijnbewegingen, of gewoon voor de kachel gaan zitten kniezen, hopend op dooi, ontdooit de schaatser in de Fries die ik toch nog altijd ben/cultiveer (schrappen wat niet van toepassing is).

Ook al vriezen alle vaarten, plassen en vijvers van heel België dicht, ik spring in de auto en rij bijna 400 kilometer om een pak kilometers minder te kunnen schaatsen.

De ijzers uit het vet, zoals wij in het Nederlands zeggen.

Maar omdat ik ofwel in Groningen ofwel in Fryslân/Friesland ga schaatsen, en mij altijd aanpas aan het plaatselijk taalgebruik, worden het schuvels, respectievelijk redens.
En als Fries ga ik natuurlijk het liefst « op ‘e redens ».

Vanwege de taal en het landschap van mijn jeugd.

Ofschoon ik de eerste pas heb leren spreken in buurprovincie Groningen en het tweede juist in Groningen veel minder is veranderd dan in Friesland.

Nu was ik niet van plan in dit stukje een vergelijking te maken tussen de houdbaarheidsdatum voor nostalgici van Friesland en Groningen.

Wel van de deugden van fietsen en schaatsen.

Een vergelijkend warenonderzoek is natuurlijk niet echt mogelijk omdat je (bijna) het hele jaar door kunt fietsen en schaatsen maar eens in de zoveel jaar.

Op natuurijs wel te verstaan, want zoals fietsen in een fitness geen fietsen is, vind ik schaatsen op kunstijs ook maar surrogaat.

En daar komen we op het eerste puntje van vergelijking: ik kan geen « pootje-over », ofte wel mijn bochtentechniek is belabberd: het eerste de beste Friese kind snijdt een bocht fraaier aan dan deze angsthaas (want dat is de crux: ik ben bang om te vallen), en dus moet ik het van rechte stukken hebben.

Op een fiets kan ik evenwel veel en vallen doe ik zelden.

Mijn gemiddelde snelheid ligt ook veel hoger op een fiets: 25 km per uur moet lukken.

Ter vergelijking: afgelopen zondag reed ik de Elfdorpentocht (geen elf steden) over die afstand in ruim 2 uur.
Het ijs was slecht: barsten onder de vers gevallen sneeuw en dus veel valpartijen, gelukkig zonder erg.

Twee lange smalle ijzers zijn beslist veel minder stabiel dan twee dunne bandjes.

Bij tegenwind echter kan je op schaatsen veel dieper gaan liggen dan hoog op je zadel gezeten.

De inspanning is er niet minder om; het blijft vechten tegen de elementen, en de bovenbenen doen overwerk.

En hier kom ik op de grootste overeenkomst: de spieren.

Het is geen wonder dat goede schaatsers veel trainen op de fiets, want de spieren in de bovenbenen en – zij het in mindere mate – de kuiten doen het zware werk.

Het is dus evenmin verwonderlijk dat ik nog nooit zo lekker heb geschaatst als dit jaar: de vele kilometers met de Brussels Big Brackets hebben van mij nog geen schaatskampioen in spe gemaakt, maar fysieke gezien wel een beter schaatser.

Hét grote verschil is dat ijs altijd vlak ligt.

Voor een niet-klimmer als ik een niet te onderschatten voordeel.

Bij dezen nodig ik alle BBB-ers uit voor een schaatsstage in Friesland, als er ijs ligt.
Vooral de klimmers onder ons.

Ik zal met plezier op ze wachten als ze achterop blijven………

fév162012

Published by Groene Rik at 18:39 under Uncategorized

Mots-clefs

Andenne Anhée Ardennes Aurore Cyclo Automne Bordure Brabant wallon Brevet à dénivelé BRM Bruxelles Calendrier Couvin Cyclisme Cyclo Echternach Eddy Merckx Farniente Flandrien Fons De Wolf fringale gehakt Gent Ghislain Marechal Halle Jos Huysmans kanaal lendemains de la veille magnifique Maillots Maredsous Mons-Chimay-Mons Météo Namuroise Nieuwenhove Omloop Pajottenland pavés Presentation Randonneur Rochefort Saarbrücken Tienne des Français Vedrin Vieille prune Zuunbeek

No responses yet

Trackback URI | Comments RSS

Leave a Reply

Recherche